گوراب | یادداشت‌های مصطفا خلجی

هیچ‌کس به ما کمک نمی‌کند

gurab — Thu, 03 Jul 2008 11:21:40 GMT

امروز صبح، فیلم «2:37» را دیدم. این فیلم را «مورالی کی. تالوری» کارگردان 24 ساله‌ی استرالیایی ساخته. «تالوری» تا امروز فقط همین فیلم را در کارنامه‌اش دارد و آن را هم وقتی 20 سالش بوده خلق کرده است. فیلم «2:37» در جشنواره‌های مختلفی از جمله جشنواره‌ی کن 2006، جشنواره‌ی ملبورن، جشنواره‌ی توکیو، جشنواره‌ی استانبول 2007 و جشنواره‌ی فیلم تورنتو حضور داشته و جوایزی را کسب کرده است.

«2:37» قصه‌ی 6 نوجوان دبیرستانی است که داستان هر کدام از آن‌ها به موازات هم روایت می‌شود و لابه‌لای آن‌ گفت‌وگوهایی با این نوجوانان گنجانده شده است. این 6 نوجوان درگیر مشکلات روحی و جنسی هستند: «مارکوس» به سکس با خواهرش تمایل دارد. «لوک» برخلاف «شان» میل به همجنس‌ را پنهان می‌کند. «سارا» عاشق «لوک» است. «استیون» یک پایش بلندتر از آن دیگری است و دو مجرای پیشاب دارد و مرتب خودش را خیس می‌کند و از این موضوع رنج بسیار می‌برد. «ملودی» خواهر «مارکوس»، که شب قبل برادرش به او تجاوز کرده، در دبیرستان به وسیله‌ی تست حاملگی متوجه حاملگی‌اش می‌شود.

«2:37» که با فیلم‌برداری روی دست ساخته شده، و تدوین خوبش بسیار جذاب است، با صحنه‌ی خودکشی «ملودی» در توالت دبیرستان آغاز می‌شود و با همین صحنه پایان می‌یابد.

کارگردان جوان فیلم، به خوبی از پس نشان دادن دغدغه‌ و تشویش‌های هم‌نسلانش برآمده؛ کسانی که درست در لحظه‌های سخت، تنها وانهاده می‌شوند و در خود دست و پا می‌زنند و میان زندگی و مرگ معلق‌اند.

ماچيسمو

gurab — Tue, 01 Jul 2008 15:17:18 GMT

ديشب با خواهرم رفتم تئاتر ماچيسمو رو ديدم كه محمد یعقوبی آن را نوشته و كارگرداني كرده. این نمایش بر اساس رمان کنسول افتخاری اثر گراهام گرین و ترجمه‌ي احمد میرعلائی نوشته شده و به اجرا درآمده است.

مرتبط:
عكس‌هايي از تئاتر ماچيسمو
ماچيسمو در ويكي‌پديا

سفر به استانبول

gurab — Sun, 29 Jun 2008 16:43:18 GMT

در راستاي همان خستگي كه در چند پست قبلي اشاره شد(!) امروز با يكي از دوستانم قرار گذاشتيم كه به زودي به استانبول سفر كنيم. استانبول تنها شهر جهان است كه در دو قاره واقع شده. بنابراين اگر من به اين شهر سفر كنم، اولين سفر اروپايي‌ام محسوب مي‌شود!

اين روزها خيلي نيازمند سفرم؛ اميدوارم هر چه زودتر به شهر اورهان پاموك سفر كنم.

مرتبط:
اطلاعات جامعي درباره‌ي استانبول

در ماه

gurab — Thu, 26 Jun 2008 22:15:29 GMT

«چه‌قدر زیبا: قد کوتاه و اندام بی‌نقص، با موهای مجعدی که پف کرده و دور سرش را پوشانده. و چشمانی که بریدن از آن‌ها آسان نیست.»

- آقا! عینک‌تان آماده است.

من اگه رييس‌جمهور بودم!

gurab — Wed, 25 Jun 2008 15:22:18 GMT

اين ترانه‌ي ژرار لونرمان را از دست ندهيد.

فراخوان عمومي براي تو!

gurab — Mon, 23 Jun 2008 16:10:18 GMT

من كه فعلن خسته‌ام. كاش مي‌تونستم وبلاگم رو مدتي دست يه آدم مطمئن بسپرم و برم دنبال كارهام. راستي تو اگه نويسنده‌ي گوراب بودي به جاي اين پست، چي مي‌نوشتي و چه عكسي براش انتخاب مي‌كردي؟ آره! چه كسي به‌تر و مطمئن‌تر از تو؟

چتر

gurab — Mon, 16 Jun 2008 19:16:18 GMT

من و تو
چتر را در یک روز بارانی
در یک مغازه که به تماشای
گل‌های مصنوعی
رفته بودیم
گم کردیم

احمدرضا احمدی

پارانوئید پارک

gurab — Thu, 12 Jun 2008 10:01:18 GMT

دیشب فیلم پارانوئید پارک را دیدم. این فیلم برنده‌ی جایزه‌ی شصتمین سالگرد جشنواره‌ی کن در سال ۲۰۰۷ شده است.
فیلم جدید گاس ون ست از روی رمانی به قلم «بلیک نلسون» اقتباس شده و داستان یک نوجوان اسکیت‌بوردسوار ساکن پورتلند را تعریف می‌کند که از سر اتفاق، یک مامور حفاظتی را می‌کشد و در فضای به دور از اخلاق حاشیه‌ی شهر گرفتار احساس گناه می‌شود.
کارگردان آمریکایی این فیلم پیش‌تر بابت فیل برنده‌ی نخل طلای ۲۰۰۳ شده است.

مرتبط:
چرا باید پارانوئید پارک را دید؟

کبوتران مهرورزی را آزاد و شاد‬ بقو بقو می‌کنند*

gurab — Tue, 10 Jun 2008 14:33:18 GMT

این نامه برای فرد خاصی نوشته نشده است:

عزيزم!

اشتباه است اگر فكر كني من هرگز در برزخ نبوده‌ام. شاید از بیرون نگاه کنی این طور باشد، ولي کمتر آدمی هست که وضعیت بلاتکلیفي را تجربه نکرده باشد. ولی من با آن وضعیت هم به شیوه‌ي خودم برخورد کرده‌ام.

یک كتابی را می‌گویم اگر توانستي بخوان. «نیچه» کتابی دارد به نام «تأملات نابهنگام» كه درباره‌ي تاریخ است. می‌دانی که نیچه روانشناس قهاری است. البته بحثش درباره‌ي ملت‌هاست. می‌گوید نوشتن تاریخ چه ارزشی دارد اگر قرار باشد تاریخ را آن قدر سیاه روایت کنیم که موجب فلج شدن ما شود و ما را بلوکه کند؟ در تاریخ هر ملتی اگر بکاوی آن قدر نقطه‌های تیره و دوران‌های تاریک هست که می‌شود تاریخ سیاه برایش ساخت ولی اساسن چرا این کار را بکنیم؟ تاریخ را باید طوری روایت کرد که ما را به عمل، به فعالیت برانگیزد نه این که باز دارد.

تو فکر می‌کنی مثلن زندگی من حجم‌های سنگین تاریکی یا جرم‌های سیاه ندارد؟ دارد و می‌شود نشست و همه این‌ها برجسته کرد. ولی خوب بعد چه؟ می‌دانی چه مي‌‌گویم؟

خود زنده بودن یعنی امید. تا زنده‌ای حادثه‌ای ممکن است، و امکان یعنی اميد. فقط آدم مرده است که تخته‌بند ضرورت، وجوب و اجبار است. آدم زنده امکان دارد، انتخاب و اختیار دارد و این یعنی اميد. بنابراین امید امری توخالی نیست، یک واقعیت بیرونی است. ارجاع به حقیقتی است که هست، یعنی مبنای فلسفی دارد و صرفن از روحیه‌ي خوشبین برنمی‌آید.

مي‌بوسمت

تا بعد

* برگرفته از شعر اسماعيل خويي

شعرت را می‌گویم، بی ‌نان و بی ‌اندام

gurab — Sat, 07 Jun 2008 17:42:23 GMT

وقتی هستی
لبت را می‌خواهم
نانت را و صبحانه‌ی اندامت را
چون نیستی
شعرت را می‌گویم
بی نان و بی اندام

تو بگو
لبم را می‌خواهی
یا شعرم را؟

* دفتری از اشعار علی‌رضا روشن را بخوانید